Recenzja prof. dr hab.n.med. Adama Masztalerza

  • list

Wrocław, 05-04-2002
Ocena rozprawy doktorskiej lek. storn. Dominika Piskorskiego pt. Ocena skuteczności leczenia ortodontycznego za pomocą wskaźnika PAR /Peer Assessement Rating Index/ Rozprawa lek. stom. Dominika Piskorskiego to praca wyróżniająca się walorami zarówno merytorycznymi,
jak i formalnymi.
Zawarta jest na 121 stronach maszynopisu /w tym 22 strony z tabelami, 10 stron z rycinami, 6 stron streszczenia i 10 stron wykazu piśmiennictwa, składającego się z 97 pozycji, głównie zagranicznej; wszystkie one znajdują odbicie w pracy/. Autor podzielił ją na 8 tradycyjnych rozdziałów: wstęp, cel pracy, materiał i metoda, wyniki badań, omówienie wyników badań, dyskusja, wnioski i podsumowanie. (...) Cel pracy uwidoczniony jest już w tytule: Ocena skuteczności leczenia. W rozdziale poświęconym tej sprawie został on rozbudowany do czterech punktów, ukierunkowanych na osoby leczone, osoby leczące, na wady dotylne i na stale aparaty cienkołukowe. Cel pracy jest konkretny, dobrze sprecyzowany, co ułatwia śledzenie dążeń autora do jego osiągnięcia.(...) Wysoko oceniam wartość rozdziału "Metoda badawcza". Jest to bardzo klarowny i wyczerpujący opis wskaźnika PAR. Lektura tego rozdziału umożliwia czytelnikowi samodzielną ocenę zgryzu -ilościową i jakościową.(...) W rozdziale o metodzie opisano, między innymi, cenną modyfikację autorską, polegającą na rozbiciu składowej wskaźnika "Przedni segment szczęki i żuchwy" na dwie oddzielne -i szczęki, i żuchwy, a także rozdzielenie składowej "Lewe i prawe zwarcie boczne" na dwie oddzielne -prawą i lewą. Pozwoliło to autorowi na stwierdzenie zaniżonej punktacji lewostronnej, przekonująco zinterpretowanej na str.46. Rozdział o skuteczności terapeutycznej poszczególnych lekarzy może mieć kapitalne znaczenie, zwłaszcza dla menadżerów zakładów leczniczych, uzyskujących na jego podstawie miarodajny sposób wymiernej oceny skuteczności lekarzy, co zasługuje na wypunktowanie we wnioskach. Zaskakujące są wyniki leczenia pacjentów z tyłozgryzem. Wbrew niemal powszechnego dziś przeświadczenia o większej skuteczności, aparatów stałych, najwłaściwszym aparatem w leczeniu wad dotylnych okazał się czynnościowy aparat Lehmana. (...) Za niezwykle ważne uważam stwierdzenie autora, że aparat Lehmana okazał się najlepszy w leczeniu tyłozgryzów zarówno pod względem wymiernych rozmiarów poprawy, jak i długości leczenia, liczby wizyt kontrolnych i kosztów leczenia -bardzo niskich w porównaniu z kosztami leczenia aparatami stałymi.(...) Poprawnie sformułowane cztery wnioski idealnie korespondują z czterema celami pracy. (...) Oprócz walorów badawczych praca cechuje się poprawną polszczyzną, co podkreślam ze szczególną satysfakcją, bo praca pana Dominika Piskorskiego stanowi pod tym względem chlubny wyjątek wśród licznych rozpraw doktorskich, jakie zdarzało mi się recenzować.(...) Ogólną wartość pracy lekarza Dominika Piskorskiego oceniam bardzo wysoko. Jej materiał, zastosowane metody, wyniki i ich omówienie spełniają wszelkie wymogi dobrej pracy badawczej. Spełniają też, oczywiście, wymogi stawiane rozprawom doktorskim. Z pełnym więc przekonaniem kieruję do Wysokiej Rady Wydziału Stomatologii PAM o dopuszczenie lek. Dominika Piskorskiego do dalszych etapów przewodu doktorskiego, proponując równocześnie przyznanie jego rozprawie specjalnego wyróżnienia.
Prof. dr hab. Adam Masztalerz

Recenzja prof. dr hab.n.med. Ireny Kościukiewicz-Michiewicz

Ocena skuteczności leczenia ortodontycznego za pomocą wskaźnika PAR (Peer Assessment Rating Index)

Praca doktorska Dominika Piskorskiego trafia w lukę w badaniach podejmowanych na ten temat w kraju. Badania takie umożliwiają przeprowadzenie szeregu ocen, które pozwolą na wybór optymalnych metod i warunków w jakich leczenie ortodontyczne może być najskuteczniejsze. Badania przeprowadzone przez lek. stom. Dominika Piskorskiego pozwalają na obiektywizację wyników leczenia, którymi zainteresowany jest pacjent (zwłaszcza, że ponosi koszty leczenia) i lekarz prowadzący. Skutecznością leczenia powinny być również zainteresowane instytucje finansujące je, takie jak Kasy Chorych. Dlatego też temat pracy uważam za wybrany trafnie i na czasie.(...) We wstępie Autor wyróżnił cztery podrozdziały obejmujące pojęcie normy zgryzowej, znane w Europie wskaźniki ortodontyczne, cechy idealnego wskaźnika i badania skuteczności leczenia ortodontycznego w Polsce. Czyni to w określonym celu, mianowicie uzasadnia sens podjęcia tematu swojej pracy za pomocą najbardziej właściwego, wyselekcjonowanego spośród innych wskaźnika. Wstęp zawarty jest na 13 stronicach, a rozpoczyna się cytatem z historycznego dzieła "Malocclusion of the teeth" Edwarda H. Angle'a: "Gdy będziemy wędrować, pośród ulic miasteczek, czy stłoczonych alei wielkich miast, wszędzie napotkamy skupiska ludzi, i staniemy przed takim ogromem kalectwa (wad zgryzu) , że będziemy poruszeni jego powszechnością...".Cytat ten zamieszczam w tym miejscu, gdyż świadczy on o wrażliwości autora pracy na zaburzenia w obrębie narządu żucia, które częstokroć oddziaływają na społeczne zdrowie pacjentów ortodontycznych.(...) Wstęp ten oceniam jako bardzo udany, stanowiący istotne kompendium wiedzy o wskaźnikach ortodontycznych, w których Autor porusza się bardzo swobodnie. (...) Przedstawiony sposób oceny modeli i obliczania wskaźnika PAR jest bardzo jasny i czytelny zarówno dla wartości punktowych jak i procentowych. Ocena jakościowa z zastosowaniem nomogramu jest jasno przedstawiona. Zamieszczenie fotografii narzędzia pomiarowego jakim jest linijka PAR pozwala na łatwe zastosowanie jej w praktyce. Szkoda tylko, że przez osoby znające język angielski. Karta badania opracowana przez Autora przekonuje mnie, iż pracę zaplanował precyzyjnie i z pełnym zrozumieniem zagadnienia, a przedstawione wyniki badań potwierdzają to w całej rozciągłości. Zrozumienie zagadnienia i celowość podjętej przez siebie pracy potwierdzona została też w ocenie nasilenia wady zgryzu i poziomu trudności leczniczych przy pomocy wskaźnika PAR. Wydzielił on za DeGuzmanem i wsp. trzy grupy nasilenia wad zgryzu i ich korelację z poziomem trudności leczenia. Statystyczną analizę wyników badania oparł na teście t-Studenta i teście kolejności par Wilcoxona dla prób zależnych, oraz teście t-Studenta i teście U Manna-Whitneya dla prób niezależnych. Materiał i metodyka badań zostały opisane na 18 stronach tej pracy w sposób jasny, dojrzały i zrozumiały. Wyniki badań i ich omówienie przedstawił Autor na 16 stronach i w 28 tabelach oraz 13 rycinach. Analizując wyniki badań wartości składowych wskaźnika PAR Autor wykazał, iż najskuteczniejsze leczenie obejmowało przedni segment szczęki, co przypisuje redukcji stłoczeń siekaczy i kłów w tym segmencie w odróżnieniu od przedniego segmentu żuchwy, co w logiczny sposób interpretuje uwarunkowaniem ekonomicznym leczenia jednoszczękowego. (...) Interesujące i oryginalne obserwacje poczynił Autor w odniesieniu do skuteczności leczenia w segmencie lewego i prawego zwarcia bocznego. Stwierdzając, że strona lewa jest o 13% gorzej leczona od strony prawej. Odsetek ten jest znaczny. Jego interpretacja tej sytuacji jest dla mnie przekonywująca, wiąże ją z pozycją lekarza przy fotelu i trudniejszą obserwacją strony lewej. Dyskusja przeprowadzona jest na 16 stronach maszynopisu w sposób prawidłowy, czytelny, zrozumiały i uwypuklający wartość tej pracy dla skuteczności leczenia. Ten rozdział spełnia wszystkie oczekiwania prawidłowej dyskusji w rozprawie doktorskiej a wnioski, które wypłynęły z niej ściśle korespondują z celami pracy. W pracy Autor wykorzystał 97 pozycji piśmienniczych, 68 w języku angielskim, 9 w niemieckim i 20 w języku polskim. Na podstawie tej pracy oceniam wysoko umiejętność samodzielnego myślenia, którą wykazał w sformułowaniu celu pracy oraz w przygotowaniu rozdziału "Materiał i metoda", a przede wszystkim w interpretacji wyników badań. Wartość merytoryczna tej pracy polega na zastosowaniu obiektywnego wskaźnika dla oceny skuteczności leczenia ortodontycznego, a sama praca posłużyć może, po niewielkich adaptacjach jako "monografia wskaźników ortodontycznych" w nauczaniu studentów i lekarzy specjalizujących się w ortodoncji. Przede wszystkim jednak spełnia wszystkie wymogi stawiane pracom doktorskim i dlatego zwracam się do Wysokiej Rady Wydziału Stomatologii PAM o dopuszczenie Dominika Piskorskiego do dalszych etapów przewodu doktorskiego. Wnoszę również o wyróżnienie tej pracy.
Prof. dr hab. Irena Kościukiewicz-Michiewicz

Uzasadnienie zgłoszenia o nagrodę Prezesa Rady Ministrów

Rozprawa doktorska lekarza stomatologa Dominika Piskorskiego porusza, po raz pierwszy w Polsce, problem obiektywizacji wyników leczenia ortodontycznego. Dodatkowo w pracy uwzględniony został, nie poruszany dotąd w naszym kraju, czynnik ekonomiczny leczenia ortodontycznego. W pracy autor wykazał stosunkowo wysoką skuteczność leczenia ortodontycznego w Zakładzie Ortodoncji PAM w Szczecinie. Zwrócił jednak uwagę na fakt, iż w niektórych ośrodkach zagranicznych skuteczność ta jest dużo wyższa i sięga 90%. Na podstawie uzyskanych wyników, spostrzegł autor "asymetryczną poprawę zgryzu". Uzasadnił to pozycją lekarza prowadzącego leczenie ortodontyczne, przy fotelu pacjenta. Zalecił, częstszą niż dotychczas, kontrolę lewej strony zgryzu. Autor zwrócił uwagę na fakt dużo wyższej skuteczności leczenia pod względem zdrowotnym i ekonomicznym aparatem czynnościowym, jakim jest aparat Lehmana, niż aparatem stałym. W ocenie skuteczności leczenia ortodontycznego cienkołukowymi aparatami stałymi, wykazał autor wyższą skuteczność w grupie pacjentów leczonych dwuszczękowo. Autor rozprawy wykazał przydatność zastosowanej metody badawczej do oceny skuteczności leczenia ortodontycznego. Metoda ta umożliwia menadżerom opieki zdrowotnej dokonanie wymiernej oceny skuteczności leczniczej każdego ortodonty. Praca ta spełnia wymogi dobrej pracy badawczej, poza tym ma olbrzymią wartość edukacyjną i może służyć jako "monografia wskaźników ortodontycznych" w nauczaniu studentów i lekarzy specjalizujących się w ortodoncji Praca otrzymała bardzo pozytywne recenzje napisane przez doskonałych polskich ortodontów: profesor Irenę Kościukiewicz-Michiewicz i profesora Adama Masztalerza.

Kontakt

  • Rejestracja
    (+48) 508 718 508
  • Gabinet
    ul. Jagiellońska 23
    Zakopane
  • Przyjmujemy
    pon. - pt.
    godz. 11:00 - 17:00
  • Napisz do nas

Offcanvas Menu